Powołanie

Powołanie

Wy macie służyć tym, którymi  świat pogardza 

Posłał Bóg anioła Gabriela do miasta zwanego Nazaret,

 do Dziewicy, której było na imię Maryja” 
                                                                 (por. Łk 1,26-27)

Bóg także dzisiaj posyła swoje słowo miłości i powołania do Ciebie.
On zna Twoją historię życia, miejsce Twego wzrastania,    On zna Twoje imię…
Mocą swego Ducha przenika Cię i Twoje zamysły, widzi Twoje działania i spoczynek i wszystkie Twoje drogi są Mu znane. Jezus nosi w sercu swoich wybranych. Czy wiesz, że masz szczególne miejsce w Jego sercu? Czy wiesz, że powołanie człowieka wyprzedza tajemnicę jego życia?

Zanim ukształtowałem cię w łonie matki, znałem cię,
nim przyszedłeś na świat, poświęciłem cię

                                                                                   (Jer 1,4-5)

Dary łaski i wezwanie Boże są nieodwołalne. Bóg nie zmienia zdania, nie cofa słowa powołania. To dar i tajemnica złożone w Twoim sercu.  Tajemnica powołania, tajemnica Bożych dróg … . Nie ma dwóch jednakowych szlaków, nie ma recepty na życie.

ZAWSZE POWOŁANIE JEST INICJATYWĄ PANA BOGA

Pan Bóg przemawia przez dobre pragnienia rodzące się na modlitwie przed Tabernakulum,  w Piśmie Świętym, w pięknie natury; przez osoby, które spotykam; przez wydarzenia niby „przypadkowe” nawołuje głosem ledwie słyszalnym lub porywającym jak wicher  wzywający, gdy nasłuchuję i czekam, kiedy indziej jak król bez zapowiedzi przybywający w gościnę…
Jestem Bożym dzieckiem, mam swoje imię. Pan Bóg używa mego imienia, by przywołać mnie do Siebie: woła mnie po imieniu. I oto odkrywam, że w mym imieniu kryje się coś więcej, jakieś imię nowe, a zarazem „stare jak świat”; nowe, a przecież je rozpoznaję, jakby zawsze we mnie było. Jest w mym imieniu coś, co zaprasza do włączenia się we wspólnotę wybraną, przywołaną przez Jezusa. Coś, co domaga się, by Mu towarzyszyć, iść za Nim, naśladować Go, żyć tak jak On i być do Jego dyspozycji. Coś, co nakazuje zostawić wszystko inne. Odkrywam złożony w sercu nieoceniony skarb, a zarazem trudne wyzwanie.
Na drodze odkrywania powołania potrzebna jest modlitwa o światło Ducha Świętego.
Niech Maryja – Oblubienica Ducha Świętego będzie z Tobą podczas wsłuchiwania się w głos Pana. 

Nasza modlitwa 

jest pragnieniem Boga, słuchaniem Jego głosu, odpowiedzią na wołanie Bożej Opatrzności,   śpiewem serca a czasem bólem i krzykiem. Ufnym powierzeniem się Miłości Boga Ojca, Syna i Ducha Świętego. 

Jeśli poznam, że coś jest doskonalsze – uczynię

                                                                                                               Św. Brat Albert

Modlitwa Jana Pawła II

Do Ciebie się zwracamy, Matko Kościoła. Do Ciebie, której „fiat” otworzyło drzwi dla obecności Chrystusa w świecie, w historii i w duszach; do Ciebie, która przyjęłaś z pokornym milczeniem i całkowitym oddaniem się wezwanie Najwyższego.

Spraw, by liczni mężczyźni i kobiety potrafili dziś znów rozpoznawać zapraszający głos Twojego Syna: ,,Pójdźcie za Mną” Spraw, by znaleźli odwagę potrzebną, aby opuścić swoje rodziny, zajęcia, ziemskie nadzieje i pójść za Chrystusem drogą przez Niego wyznaczoną.

Wyciągnij swoją, matczyną rękę nad misjonarzami rozproszonymi po całym świecie, nad zakonnikami i zakonnicami pomagającymi starszym, chorym, niepełnosprawnym, sierotom; nad zaangażowanymi w nauczanie, nad członkami instytutów świeckich, będących cichym zaczynem dobrych dzieł; nad tymi, którzy w klauzurze żyją wiarą i miłością, wypraszając zbawienie świata. Amen.

Formacja zakonna