Działalność Zgromadzenia

Działalność Zgromadzenia

Początek i działalność

Zgromadzenia Sióstr Opatrzności Bożej

Zostałyśmy założone w 1857r. we Lwowie przez  Matkę Antoninę Mirską

z inicjatywy ówczesnego arcybiskupa Lwowskiego Ks. Łukasza Baranieckiego.

   8 grudnia 1857 r. rozpoczęły nowicjat trzy pierwsze siostry i ta data została przyjęta za początek zgromadzenia, w którym Matka Mirska objęła stanowisko przełożonej. Dla powstałej rodziny zakonnej Założycielka obrała nazwę Opatrzności Bożej. Życie wewnętrzne i działalność nowej rodziny zakonnej związała z zasadą: Niczego nie należy stawiać ponad miłość Chrystusa oraz Módl się i pracuj, a Bóg ci dopomoże. W konfrontacji z ówczesną rzeczywistością Zgromadzenie podjęło pełną wyrzeczeń służbę. Zajęło się kobietami pogardzanymi przez społeczeństwo oraz sierotami, które nie doznały rodzicielskiego ciepła i zatroskania, najbardziej narażonymi na negatywne oddziaływanie otoczenia.

   W ciągu historii Zgromadzenia miłość ku Bogu, Kościołowi i człowiekowi Siostry Opatrzności Bożej wyrażały w wieloraki sposób. Idąc śladami Założycielki starały się odczytywać znaki czasu i potrzebę chwili. Dla zapobiegania szerzącej się na terenie Galicji demoralizacji społeczeństwa, a zwłaszcza młodzieży, Zgromadzenie zaczęło organizować zakłady wychowawcze, sierocińce, ochronki i szkoły. Pierwszy zakład wychowawczo-poprawczy przejęły siostry w 1857 r. od Stowarzyszenia Pań Św. Wincentego a Paulo. Przebywające nim dziewczęta, oprócz zasad wiary i moralnego życia chrześcijańskiego, uczyły się zawodu krawieckiego i haftu. Następnie został otwarty dom dla sierot, znany jako „Zakład św. Teresy”. Powstała również szkoła powszechna, internat dla dziewcząt i szpitalik dla biednych dzieci. W Łące k. Rzeszowa otwarto sierociniec.

   Po śmierci Matki Mirskiej (w 1905 r.) Siostry Opatrzności Bożej kontynuowały rozpoczętą przez Założycielkę działalność. Powstały:

– zakłady wychowawcze: Kruhel Wielki k. Przemyśla, Jedłownik  k. Wodzisławia Śląskiego, Rodatycze,

–  sierocińce : Włodzimierz Wołyński, Dubno, Skole i Przemyśl,

–  ochronki : Rzeszów, Przemyśl, Międzyrzec Podlaski, Sterdyń.

   W okresie II wojny światowej Zgromadzenie spieszyło z pomocą rannym żołnierzom i partyzantom, otaczało opieką wysiedloną ludność, organizowało ochronki dla dzieci, dożywianie. Siostry często z narażeniem życia pracowały jako pielęgniarki w szpitalach zakaźnych, a także prowadziły tajne nauczanie. To tylko niektóre wycinki ich służby. Szły tam, gdzie człowiek żył, cierpiał i umierał. Po II wojnie światowej na skutek zmian politycznych i historyczno-społecznych została ograniczona działalność statutowa Zgromadzenia i utrudniona praca zgodna z charyzmatem. W 1946 r. siostry zostały zmuszone do opuszczenia Lwowa. Uniemożliwiło to pracę również innych placówek na ziemiach wschodnich. W latach 60. odebrano Zgromadzeniu przedszkola, zakłady wychowawczo-poprawcze, dom dziecka. Siostry podjęły pracę w Zakładach „Caritas” z osobami upośledzonymi umysłowo.

   Dzieło Matki Mirskiej rozwija się i trwa nadal. Zgromadzenie podejmuje różne formy pracy apostolskiej, dostosowując się do wymagań Kościoła i potrzeb czasów współczesnych. Obecnie otworzyły się nowe możliwości pracy w kraju i za granicą. Siostry Opatrzności Bożej pracują na 34 placówkach w Polsce i w 12 za granicą. Można je spotkać w:

Służą bliźnim jako katechetki, organistki, zakrystianki, opiekunki chorych, przedszkolanki czy pielęgniarki. Utrzymują kontakt z dziewczętami, które zatraciły sens życia. Wsłuchując się w wołanie współczesnego człowieka, siostry spieszą z pomocą duchową i materialną rodzinom biednym, wielodzietnym i rozbitym. Pochylają się nad cierpieniem, bezradnością i kalectwem dzieci i starszych w szpitalach i domach pomocy społecznej.