Charyzmat

Charyzmat

Osoby konsekrowane są „prezentem, ofiarą, Bożym darem, jaki Kościół otrzymał od swego Pana”.   Benedykt XVI   

     Charyzmatem Sióstr Opatrzności Bożej jest świętość nacechowana miłością wzajemną najpierw w rodzinie siostrzanej, by następnie rozlać się na potrzebujących pomocy duchowej, zwłaszcza na dziewczęta upadłe moralnie i sieroty. 

   Ewangelia jest bardzo jasna w stwierdzeniu, że Chrystus jest szczególnie obecny w ubogich (Mt.25, 35-36), dlatego miłosierdzie wobec jest zawsze wiernością Chrystusowi i Kościołowi jako Jego Oblubie­nicy. Który rodzaj ubóstwa jest trudniejszy: ubóstwo mate­rialne czy moralne? Pewne jest, że w obu przypadkach cho­dzi o człowieka cierpiącego. Ubogimi - pisze Jan Paweł II - są uciśnieni, zepchnięci na margines, starcy, chorzy, dzieci i wszyscy, których społeczeństwo postrzega i traktuje jako ostatnich. W wymiarze nadprzyrodzonym człowiek ubo­gi nabiera innego znaczenia: chodzi o Chrystusa, który żyje i cierpi w ubogich. W takim kontekście stają się bardziej  zrozumiałe słowa św.Benedykta często powtarzane przez Matkę Antoninę: Niech nic nigdy nie będzie dla was ważniejsze od Chrystusa. Chrystus zajmował zawsze pierwsze miejsce w życiu Matki Antoniny. Zaraz po przebudzeniu się w Jego eucha­rystycznej obecności weryfikowała swoje postępowanie od­prawiając codzienną medytację, by następnie razem z Nim iść do czekających ją zajęć. Antonina Mirska jest ciągle obecna w Zgromadzeniu Opatrzności Bożej poprzez przekazany charyzmat, pozostawioną Regułę i wdzięczna pamięć. Na zawsze pozo­stanie Matką, bo stała u początków rodziny zakonnej, two­rząc zręby organizacyjne i kładąc fundament duchowy. który zawiera się w umiłowaniu modlitwy, pracowitości, duchu pokory i prostoty oraz głę­bokiej ufności w Bożą opiekę i pomoc. Duch Zgromadzenia streszcza się w trzech słowach: modlitwa, praca i zaparcie się siebie. Wszyst­kie te elementy Matka Antonina Mirska scalała w powtarzanym wielokrotnie: Niczego nie należy stawiać ponad miłość Chrystusa. Całym swoim postępowaniem dowiodła, że ko­bieca świętość jest niezastąpiona w życiu Kościoła  oraz to, że cokolwiek czynione jest w imię Boga zawsze przynosi dobre efekty.

   Bóg nie jest dla nas pojęciem teoretycznym, przy­datnym w niektórych sytuacjach, a nie mającym wiele wspólnego z całością codziennego życia, On był dla naszej Założycielki jak i dla nas – jej duchowych córek kimś bli­skim i realnym. On rzutuje na całokształt postępowania. Przy wielkim nawale pracy i piętrzeniu się spraw, wiara wzywa obecność Chrystusa jest siłą i drogowskazem. Staramy się być wrażliwe dla drugiego człowieka pracując w szkole, przedszkolu, jak również w Domach Pomocy Społecznej. Modlitwa i praca zajmują w naszej duchowości nad­rzędne miejsce. Do benedyktyńskiego wezwania: Módl się i pracuj dodała Antonina Mirska charakterystyczne dla niej słowa zawie­rzenia Bogu. Mówiła bowiem: Módl się i pracuj, a Bóg ci dopomoże. Dla podkreślenia, iż każde miejsce jest odpo­wiednie, by chwalić Boga, Matka Antonina wprowadziła zwyczaj modlitwy podczas wykonywanej pracy, co nie było trudne zważywszy, że praca zajmowała ręce, a nie serce. Słowa: Moje dziecko trzeba nieraz opuścić Boga dla Boga to echo jej nieustannego „dla Boga". Była to lekcja swoistej harmonii pomiędzy modlitwą i pracą. Antonina bardzo kochała modlitwę. Potwierdzała to nie tylko swą częstą obec­nością w kaplicy ale też przykładem życia wypływającego z dobrze rozumianej modlitwy. Charakterystyczne było jednak to, że potrafiła niejako zostawić modlitwę, gdy ktoś potrzebował jej obecności. Udawała się zatem natychmiast tam, gdzie ją wzywano, by interesanci nie tracili czasu na oczekiwanie. Chrystus był dla Matki Antoniny zawsze na pierw­szym miejscu, a sprawy duchowe przed materialnymi, co również staramy się naśladować.

   Charyzmatem naszym jest więc świętość nacechowana miło­ścią wzajemną najpierw w rodzinie siostrzanej, by następ­nie rozlać się na potrzebujących pomocy duchowej, zwłasz­cza na dziewczęta upadłe moralnie i sieroty. Wraz z chary­zmatem Zgromadzenie Sióstr Opatrzności Bożej otrzymało od Matki Antoniny zarys duchowości. Składa się na nią ży­cie wewnętrzne jej samej i swoista droga duchowa propo­nowana przez nią w oparciu o istniejące już w Kościele szkoły duchowości. Niewątpliwie jest to duchowość chrystocentryczna i maryjna ze szczególnym akcentem bezgranicznego zawierzenia Opatrzności Bożej.

                       Ignacy Loyola

Umieszczając św. Ignacego Loyolę i św. Franciszka Ksawerego wśród głównych patronów Zgromadzenia, Antonina Mirska przejęła w pewnym sensie podstawowe rysy duchowości ignacjańskiej. Konstytucje zgromadzenia w sposób szczególny pielęgnujące dziedzictwo duchowe, od samego początku po dziś dzień za regułą ignacjańską podkreślają posłuszeństwo zakonne i swoiste „czucie Kościołem” św. Ignacego z Loyoli (1491 -1556). Dużo miejsca poświęcają duchowości czynu, skoncentrowaniu na Bogu i służbie Jemu

  Ogromnie ważnym aspektem troski o dziewczęta i kobiety jest profilaktyka zagrożeń. Także w naszych czasach, podobnie zresztą, jak we wszystkich, istnieje wiele zagrożeń. Dlatego dziewczęta potrzebują umocnienia i formacji do dojrzałej miłości. Zgodnie ze wskazaniami naszej Założycielki, Sługi Bożej Matki Antoniny Mirskiej, podejmujemy działania, które mają na celu uchronić dziewczyny przed różnymi, wewnętrznymi i zewnętrznymi niebezpieczeństwami.
Działania prewencyjne zmierzają w dwóch kierunkach:
– ukazania wartości, wśród nich w szczególny sposób godności kobiety – aby pociągać ku dobru, pokazać inny świat, inne możliwości wyboru, aby zachęcić do pięknego życia
– wskazywania na realne zagrożenia, pomocy w ich rozpoznawaniu i kształtowania umiejętności obrony przed nimi.        

Wykorzystujemy wszystkie miejsca, gdzie pracujemy i dostępne nam sposoby, do szeroko rozumianej profilaktyki. Codziennym miejscem działań jest katecheza a także spotkania grup formacyjnych. Siostry prowadzą parafialne wspólnoty „Ruch Opatrzności Bożej”, „Dzieci Maryi”, schole i grupy misyjne. Różnego typu spotkania są okazją do pogłębienia wiary i kształtowania dojrzałości: w wymiarze ludzkim i religijnym. Mają być także przygotowaniem do „chrześcijańskiego życia w miłości„.
  Duchowość sióstr Opatrzności Bożej jest zatem duchowością kontemplacyjno-czynną, opartą na miłości i silnej więzi z Jezusem Eucharystycznym, w obecności którego siostra Opatrzności Bożej napełnia się wewnętrznie, by na­stępnie oddać się powierzonej pracy. Matka Antonina wyraziła to stwierdzeniem: Serce przy Bogu a ręce przy pracy. Duchowe dziedzictwo naszej Założycielki przyjęły kolejne pokolenie sióstr i poniosły je jako   spuściznę w nowa epokę dziejów.